به دوراهي جدايي

تو از يک سو مي روي

و من مانده در خويش

ساکت و فسرده و مغموم.

در حسرت کويرم

نه شوقي براي رفتن

نه دلي براي ماندن

و نه نگاهي براي بدرقه کردن

فقط در حسرت کويرم.

روزي گرم

شبي سرد

نه حتي تمناي سايه اي در گر گرفته دل روز

و نه رواندازي در سرماي جانسوز شب.

زماني شب، شب بود

که ستاره هايش را با نگاه عاشقانه خويش مي رقصانديم

و روز آنروز بود

که تو را که به ناز خفته بودي از خواب بيدار مي کردم و

در پهندشت نگاهت کودکانه به جست و خيز مي ايستادم

و در لبهايت تا ژرفترين گلخنده پيش مي رفتم

به قصد صيد صدف بوسه اي

و سلامت

که اولين آيه عشق بود

دلم را وا مي داشت تا مومن شوم به تو

و ناگزير مي کرد مرا

که شهادت دهم به يگانگي تو بي مانند

به جاودانگي عشق

و دست نوشته هايت

بر روي تنه درخت نو رسته

که نوشته بودي

بي همگان به سر شود بي تو ...

و امروز اما من بي تو

در حسرت کويرم در حسرت کوير...